donderdag 25 augustus 2016

Cross The Verge. Joana Serrat

De Spaande singer-songwriter Joana Serrat trok begin vorig jaar in kleine kring terecht aandacht met haar debuut Dear Great Canyon.

Samen met de vooral van The Arcade Fire bekende producer Howard Bilerman (hij produceerde het briljante Funeral) vertaalde Joana Serrat de liefde voor de goed gevulde platenkast van haar ouders naar songs die stuk voor stuk diepe indruk maakten.

Het bleek een platenkast met een voorkeur voor Amerikaanse folk en country, maar Joana Serrat en Howard Bilerman verwerkten alle invloeden uit het verleden in een fris en eigentijds geluid dat veel meer aandacht had verdiend.

De herkansing komt met het onlangs verschenen Cross The Verge, dat nog veel mooier en indrukwekkender is dan zijn voorganger. Ook op haar nieuwe plaat werkt Joana Serrat weer samen met de gelouterde Howard Bilerman en dat is een wijs besluit. Cross The Verge klinkt immers fantastisch en ligt alleen door de productie al een flink stuk voor op de platen van de concurrentie.

Dear Great Canyon werd nog opgenomen in Spanje, maar voor haar nieuwe plaat toog de Spaanse singer-songwriter naar Montreal, alwaar flink wat gastmuzikanten aanschoven, onder wie Basia Bulat, Neil Halstead (Slowdive, Mojave 3) en Ryan Boldt (The Deep Dark Woods). Het levert een prachtige plaat op, die veel meer aandacht verdient dan de toch wat ondergewaardeerde voorganger.

Ook op haar nieuwe plaat maakt Joana Serrat weer muziek die is verankerd in de Amerikaanse rootsmuziek, die zo goed vertegenwoordigd was in de platenkast van haar ouders. Howard Bilerman sluit hierbij aan met een productie waarin de pedal steel centraal staat.

Ondanks de voorliefde voor invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en het bijbehorende instrumentarium, is Cross The Verge zeker geen 13 in een dozijn rootsplaat. Dat heeft deels te maken met de lichte Spaanse en wat mij betreft zeer charmante Spaanse tongval van Joana Serrat, maar het heeft vooral te maken met de bijzondere sfeer die Joana Serrat creëert op haar nieuwe plaat.

Cross The Verge heeft een licht bedwelmende en soms bijna bezwerende uitwerking en doet af en toe wel wat denken aan de platen van Mazzy Star. Het Britse muziektijdschrift Mojo slaat de spijker dan ook op de kop met de omschrijving “like Mazzy Star guesting on an early Neil Young demo”.

Cross The Verge is soms ingetogen en bijna sereen, maar kan ook uithalen met lekker stevig gitaarwerk en is hierdoor gevarieerder dan de meeste andere platen in het genre. De veelzijdige stem van de Spaanse, die ook aan Sinéad o'Connor kan raken, maakt het af.

Ik heb de plaat inmiddels een tijdje in mijn bezit en kan nauwelijks meer zonder. Joana Serrat maakte indruk met haar vorige plaat, maar deelt een mokerslag uit met deze prachtplaat. Ga dat horen!

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Cross The Verge':

woensdag 24 augustus 2016

Penrose Stairs. A Fugitive

Promo photo: Ruben van Dijk
In the winter of 2014 this blog posted on an EP by The Future's Dust and had high hopes for the band based on those four extremely moody, strange but foremost beautiful songs. From there things went wrong within the band. Singer Rosan Rozema left the band. Through social media we kept in touch and she promised new music somewhere this year.

The first song is there, Penrose Stairs, to be followed by an EP this fall and gigs as part of the so called Popronde. A song that is as bold as it is sensitive. I am going to stop writing here and let you listen to the first song by Rosan Rozema under the name A Fugative, but not before I write that the waiting was worth its while. Penrose Stairs is just as moody, dark and adventurous as the sound of her former band. To that a form of open space is introduced that allows the song to breath and lets in the light. Going by this one song, my take is that all role models are behind her. This is A Fugitive.

Here you go:


dinsdag 23 augustus 2016

Robbing Millions. Robbing Millions

Not so long ago I wrote a review for this blog on a band called Captain Cheese-Beard. This band from Belgium produced the perfect Frank Zappa pastiche with full originals. Robbing Millions as such has nothing to do with Frank Zappa nor Captain Cheese-Beard, as far as I'm aware, but somehow the atmosphere of the two albums are connected. Something in the water in Belgium perhaps?

Where the two meet is in the experimentation in sound. With a lot of imagination it may be possible to imagine that Zappa would have made this sort of music had he been a young and aspiring musician in 2010. The twist and turns in his music are certainly apparent here.

Robbing Millions is connected to the Brooklyn band scene of the first part of the 10s. This is expressed most by the fact that producer Nicolas Vernhes (Dirty Projectors, Deerhunter, Animal Collective) was found willing to work with the band from Brussels. Together Lucien Fraipont (guitar/voice/compositions), Gaspard Ryelandt (voice/artwork), Daniel Bleikolm (keys), Raphael Desmarets (bass) and Jakob Warmenbol (drums) create a dreamy landscape in which nothing is what it seems. Not one song takes the easy road, to quote two ladies from Sweden. The guitars find notes and rhythms that take me off the beaten path. Fraipont and Ryelandt's vocals are dreamy, floating and tending towards helium infused sounds. They're highish, floating through space and time not aiming to please.

Promo photo by Tina Herbots
Where the dreamy part is concerned Robbing Millions certainly brings The LVE to mind, but immediately takes a left turn towards experimentation. If the band strives for the perfect popsong it is able to conceal that ambition under a layer of estranging sounds and noises. 'What Makes Me Feel Old' may start out as a nice song, towards the end it is derailed in a serious way. Which makes it very interesting to listen to and undergo. An amount of submission is required though to be able to follow the twists and turns here.

By then the idea crept up into my head that Robbing Millions when all is stripped away is one of the bands that was influenced by Talking Heads. Where with that band every note seemed to have been played with a surgical and mathematical precision, Robbing Millions does above all not mind to play around its main themes in a looser fashion. The tradition of Belgian music that is around since dEUS is there as is the Brooklyn scene around Vampire Weekend. Together a mix comes forward that attracts and pushes away. Where I personally am at, really, really comes with the mood I'm in.

When all was played and listened to repeatedly I still do not really know where I am at with Robbing Millions. So let me just end with the conclusion that this is an extremely intriguing album that offers loads of details to discover, but that most of all each listener has to come to his own conclusions. So, here you go dear reader....


You can listen here to '8 Is The Figure I Like The Most':

maandag 22 augustus 2016

The Royal Engineers live at Haarlem Jazz & More, Sunday 20-08-2016

"I dare to make a prediction", said the grey haired man in shorts and a red blazer introducing the band on stage. "Within 6 months this band will be on television and next year it will play all the festivals". A bold prediction, based on a previous show he had seen earlier this year.

My introduction was through the mini album 'One' the band released recently and was reviewed quite favourably on this blog. In fact most of the six songs are highly attractive to listen to and live reached the people who cared to listen to them in a very direct way. The enthusiasm on stage was catchy and especially the singer/keyboardplayer was able to connect to the audience and get them to participate.

At the same time I can't push away the feeling that the main stage at this festival came a bit early early. Some band members were too happy to be on this stage and others obviously relieved when one of the more difficult breaks in a song came off well. This has to go before the band is ready for the prediction made. At the same time this comfort can only come by playing more and more together, on bigger stages. This process has to start somewhere. So why not here in Haarlem?

Setting this aside, The Royal Engineers most of the time produced a big smile on my face and made me sing along to its own songs, with top songs like 'Aeroplane', 'Get Up' and 'Hey Sister' in the best Herman Brood and his Wild Romance/Gruppo Sportivo tradition and to the Brood cover 'Doin It' and The Box Tops' 'The Letter'.

With the two female singers the band infuses its songs with a whole lot of soul and delicious harmonies, there are some hippie space song elements, the rock/soul of Herman Brood and some sophisticated jazzy elements, all within one song at times. That does need some fine tuning here and there, but the band obviously does not limit itself to anything. Ambition is a good thing to have and The Royal Engineers have it in abundance.

Yes, I agree with the grey-haired gentleman introducing the band, but my prediction is that the band needs a little more mileage than six months. In the meantime I'm playing 'One' once again and enjoying every second of it. Live the band is good and will get better.

(All photo's by) Wo.

zondag 21 augustus 2016

Scheherazade. Freakwater

Freakwater behoorde aan het eind van de jaren 80 tot de pioniers van de alt-country, maar was op hetzelfde moment aanjager van de beweging die de zeer traditionele country- en folkmuziek weer op de kaart wilde zetten.
Het leverde in de jaren 90 een vijftal uitstekende en ook zeer invloedrijke platen op, maar aan het eind van de jaren 90 werd het helaas stil rond de band rond Catherine Irwin en Janet Beveridge Bean.
In 2005 volgde nog een eveneens uitstekende comeback plaat, maar hierna leek het doek definitief gevallen voor het invloedrijke maar slechts in kleine kring op de juiste waarde geschatte Freakwater. Elf jaar na Thinking Of You zijn Catherine Irwin en Janet Beveridge Bean echter terug met een nieuwe plaat, Scheherazade.
Ook op Scheherazade laat Freakwater weer horen dat het voortborduurt op muzikale tradities die een eeuw of zelfs eeuwen oud zijn, maar dat het aan de andere kant ook kan vernieuwen. Zo kan een song (Down Will Come Baby) die begint in de voetsporen van de roemruchte Carter Family ontsporen in gitaargeweld en vervolgens via een paar banjo akkoorden weer terugkeren in het verre verleden.
Samen met gastmuzikanten als Warren Ellis (Nick Cave's Bad Seeds, The Dirty Three), James Elkington (Eleventh Dream Day, Tweedy), Evan Patterson (Young Widows) en min of meer vaste bassist David Wayne Gay, zetten Catherine Irwin en Janet Beveridge Bean een geluid neer dat je meesleept naar andere werelden. Het is een geluid dat is geworteld in tradities, maar het is ook een geluid dat durft te experimenteren en tegen de haren in durft te strijken.
Voor Freakwater liefhebbers van het eerste uur is het weer intens genieten van songs die verleiden en betoveren en je de Verenigde Staten van het heden maar vooral het verleden inslepen. Het ene moment waan je je in de kille Appalachen, het volgende moment is het toch weer vooral het broeierige Zuiden van de Verenigde Staten.
In muzikaal opzicht klinkt het allemaal geweldig (met een hoofdrol voor het geweldige gitaarwerk en het tegendraadse vioolspel van Warren Ellis), maar ook dit keer zijn het vooral de van vuur en emotie voorziene stemmen van de twee frontvrouwen die de muziek van Freakwater een unieke klank geven.
Verplichte kost voor een ieder die de vorige platen van de band in de kast heeft staan, maar ook een mooi startpunt voor het ontdekken van het oeuvre van een unieke band. Hier komt hij voorlopig niet uit de cd speler.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'The Asp And The Albatross':