zondag 20 augustus 2017

Strand of Oaks live. Tivoli Vredenburg, Utrecht 18 August 2017

The support finished playing, took of its gear and five men enter the stage and get their stuff together. It's Strand of Oaks. Some intricate sounds between the two guitarists are exchanged and they leave the stage again. Everything set to their liking, with no one from the outside interfering. A fairly rare sight nowadays. Not so long ago I saw two roadies mixing drinks for band members on stage. Here there was one man, laying out the setlist, distributing water bottles.

Again I had to go up all the way for a show in Tivoli Vredenburg. Flights of stairs that seem to have no end. Each time I'm there it surprises me how high up one can go in the building. The room itself appears to be somehow floating underneath the roof. The way there is so open, that it seems like nothing could be supporting the structure high up.

Strand of Oaks has featured a few times on this blog. At least three albums have been reviewed over the past years, so when 'Oor' offered a free ticket I knew it was time to go and see the band live.

The show started with my favourite song from the 'Heal' album. 'JM' is this Neil Young sort of 'Cortez The Killer' kind of song. We were 10 minutes into the show before the 'JM' jams were over and the audience all warmed up. By then the venue had filled itself quite nicely. It may not have been sold out, but standing together was just comfortable, so a good turn out. As soon as the first outburst in 'JM' commenced it turned out what a great band Timothy Showalter has gathered around himself. Explosive, subtle and everything in between.

Especially around the intro of songs, while either of the guitarists were tuning, the drummer showed some nice subtle playing or the lead guitarist played all these little motives with harmonics and muted notes, creating a great atmosphere in which to start the song as soon as Showalter was ready to commence. Despite the fact that I was listening to warming up notes, in between things, these moments set the tone of the evening. Creating small moments of magic that the show profited from 110%.

What surprised me most was that Strand of Oaks' front man seemed to have a good time. From the little I had read about him in the past, he seemed to me someone who never smiles or enjoys things. He sure did this Friday evening in Utrecht. The audience response and sheer appreciation clearly resonated within him and was returned abundantly. So much for reading impressions.

What amazed me was the playing of the lead guitarist. I did not get his name, but a quick Google search tells me that his name is Jason Anderson, a singer-songwriter on his own accord. Equipped with a beautiful guitar, with bird in flight inlays between the frets, he played with an ease that just makes my mouth drop and stand in awe of the beautiful sounds and all the right notes that fly out of his fingers.

But let's not forget the rhythm section. The interaction between bass and drums is phenomenal, while both individually are great players. When things go so smooth in the background, it is easy to excel up front and that is what Anderson and Showalter did. The songs moved smoothly forward enrapturing the audience by the song.

Strand of Oakes plays music that can only be called American from the outside. That can fall two ways with me. This band is totally on my right side. The balance between the instrumental and the vocal parts remains no matter how long an instrumental jam takes, simply because the songs nearly always have enough melody to remain interesting. Even songs that consist of three chords, the melody between those chords are interesting to follow. In others, like 'Radio Kids', there is this delicious guitar riff that keeps coming back after each chorus. The kind it is impossible to get enough of. And when the band really rocks out, like in 'Rest Of It', it has the right punky attitude to really go out there.

My live introduction to Strand of Oaks was an extremely pleasant one. Not only did I have a good time, I was impressed several times by what Strand of Oaks presented on stage and I could tell from the faces around me that I wasn't the only one. Next time hopefully another venue size up? That would be a good thing for this band, as the latest album 'Hard Love proves also, it is ready for the next step.

(All photo's by) Wo.

You can listen to and buy the music of Strand of Oaks here:


zaterdag 19 augustus 2017

Meeting with Bongley Dead

Bongley Dead
After having reviewed two Bongley Dead albums in 2015, 'Demo 3' and 'Demo 4', followed up by an interview I did with the band following its latest release, things went quiet. So much so that just before I went on holiday to Italy this summer, I wondered whether the band was still in existence. This proved very much the case.

Somewhere in the back of my mind there was this faint idea to try and meet with them in Italy, whenever the next time I would go there would be, but as things were so quiet, I sort of forgot about it.

And then something unexpected happened. A few weeks before leaving I received an email with an invitation to listen to the band's new album, 'Undici'. That was a cue to try and reach out. I did and received an invitation to come by. It turned out the band is from Tuscany and that was on route to our final destination further south. So we booked a spot at a campsite in Montecatini Terme and started our holiday there, with an appointment to meet Bongley Dead on Wednesday evening, in their studio in Ponte Buggianese.

During the day my girlfriend and I visited Lucca, where the town is preparing to host The Rolling Stones in September, with posters and billboards all around town (and a lot of other more or less famous artists all through the summer). A week later we have tickets for Amsterdam.

That Wednesday evening we left our campsite and followed the Tom Tom directions. We drove over ever smaller backroads until we had to be close to the studio. What followed was an evening not to forget. We met, talked and became friends fast.

The band played songs from 'Undici' and a few older ones. I was impressed with the ease they all play. All are great instrumentalists, with years of playing music behind them. Simone is a powerful drummer, without having to exert himself. It seems like it just happens, while this extremely powerful sound comes from his drumkit. Bass player Federico has the same ease of playing. Holding back at some points and playing melodic runs in the next. A huge foundation under all else.

There also was a surprise. Bongley Dead is no longer a trio. Cecilia plays all these subtle melodies under the storm Bongley Dead is. Melodies that fight their way into the alternative/indie rock, making it different from what it was and very interesting to follow as her intricate melodies weave themselves into the whole.

Singer and guitarist Marcelo is responsible for all the melodies we heard. He writes beautiful songs that deserve to be heard by a lot more people. He's a good singer and strong guitar player who fills all the holes the rhythm section leaves him. The story of his guitars was interesting as well. 100% custom made by a guitarist from another band, see Simone's t-shirt. Looking nothing like any guitar I ever saw before.

All the band played was recorded straight away, so that each member can listen to the results during the week and come up with improvements for the next session.

After the practice we all played songs for each other. Marcello played a song from another project he was working on with Simone. Cecilia played two songs from her own record and Karen and I played some songs we cover with our band Sweetwood.

Some alcoholic beverages later, it was time to say goodbye to our Italian friends. Thank you for your hospitality and friendship and I hope to meet again.

There was no time to review 'Undici' before the holidays. In the coming weeks I will seriously listen to the album and come back to you on it, as I will with Cecilia's album. In the meantime we enjoyed a special moment, something to really look back on fondly. Thank you, Bongley Dead, for a great evening.

(All pictures by) Wo.

You find the music of Bongley Dead on Soundcloud:


vrijdag 18 augustus 2017

Arcs. Automatic Sam

It was my intention to write a short, but powerful review of Arcs late March, early April, but I failed to do so. Then, when I found out that the drummer of Paceshifters left Automatic Sam for that band, I intended to follow up my review ...; you get the drift.

Recently I played Arcs once again, heard the power and the energy and thought lets get this album off the pile before it is too late.

An album that starts with an interpretation of the intro riff of 'Helter Skelter' has to be good. 'Ukiyo' takes a curve straight away and rocks out in a Neil Young kind of way. The guitars are blowing each other away, riffing and playing a loud rhythm. The bottom end is taken care of extremely obviously. The new drummer is "Animal's" little brother with some restraint. His name? Lars Spijkervet. That sounds kind of cool for a drummer.

I am reading on the bands that influenced Automatic Sam, taken from the name of a character from the Captain Beefheart song 'Tarotplane', I simply do not know a single one of them. What I hear is Foo Fighters, some Led Zeppelin in the riffing. again the hardest side to Neil Young, Queens of the Stone Age. Artists that dare to go for the largest denomination in rock, without hesitation, without holding anything back. Automatic Sam does just that. With a foundation so solid it must be a pleasure to rock out over for the two guitarists Pieter Holkenborg and Rense Slings. The two create a mash up of guitars as solid as a layer of concrete holding the feet of a criminal about to be jettisoned into the East River.

Automatic Sam is a Dutch band from Nijmegen. Arcs is its third album. And is into its sixth drummer in 9 years. Do they wear them out too fast? Tim van Delft probably ran out of spare time when his primary band, De Staat, really started to take off this decade. Whatever the reason, Spijkervet is in his right place from what I'm hearing. I would keep on his right side if I were the other three members.

It's not that I like all songs as much. What I do hear is the energy that goes into the music of Automatic Sam. Nothing is done in half. We run the full gamut together. There's no reason why this music should not be heard outside of the borders of this medium sized country. Go for it, lads.


You can listen to and buy Arcs here:


donderdag 17 augustus 2017

Living In The Night. Dan Hair

Dan Hair is het alter ego van de Nederlandse muzikant Daan van Haren, die met Living In The Night een uitstekend debuut heeft afgeleverd.
De uit Nijmegen afkomstige muzikant werkt vooral ’s nachts, wat de titel van zijn debuut verklaart. Alle nachtelijke uren hoor je terug in zijn songs die vaak een fluisterzachte basis hebben. Deze lome en uiterst ingetogen basis levert muziek op die in eerste instantie vooral herinnert aan de muziek van Elliott Smith.

Dat is mooi vergelijkingsmateriaal, maar het is ook vergelijkingsmateriaal waaraan veel van de soortgenoten van Daan van Haren uiteindelijk niet kunnen tippen.

Dat het Dan Hair wel lukt om overeind te blijven ligt vooral aan het feit dat Living In The Night weliswaar hoorbaar is geïnspireerd door het werk van Elliott Smith, maar vervolgens een eigen weg bewandelt.
Dan Hair kiest voor een geluid waarin ook flink wat invloeden van de muziek van Sparklehorse zijn te horen, waarmee we inmiddels twee songwriters die de jaren 90 op indringende wijze kleur gaven hebben genoemd.
Wanneer Dan Hair zich laat beïnvloeden door het werk van Elliott Smith en Mark Linkous van Sparklehorse (die wordt geëerd in een van de songs) betovert de Nijmegenaar met intieme popliedjes van een bijzondere schoonheid. Deze schoonheid krijgt vervolgens glans door de bijzondere accenten die Dan Hair toevoegt aan zijn muziek. Dit kunnen opvallend rauwe gitaarhalen zijn, maar ook subtiele bijdragen van blazers, strijkers, piano of synths.
Het afwisselen van fluisterzachte passages met stevigere of avontuurlijkere klanken voorziet Living In The Night van flink wat dynamiek, wat bij Dan Hair zelf en bij zijn platenmaatschappij namen als Eels en Grandaddy oproept. Ook dat zijn namen die inderdaad met enige regelmaat opduiken bij beluistering van het debuut van Dan Hair, maar hier blijft het niet bij.
De songstructuren op het debuut van Daan van Haren doen regelmatig aan het latere werk van The Beatles denken, met hier en daar de muziek van Electric Light Orchestra als ‘guilty pleasure’. De meeste raakvlakken hoor ik misschien nog wel met de uiterst lome en bezwerende muziek van Spain, ook een vergelijking om trots op te zijn.
Door de intimiteit van de muziek van Dan Hair is Living In The Night een plaat die aandacht vraagt van de luisteraar, maar deze luisteraar wordt vervolgens rijkelijk beloond met songs die steeds meer geheimen en schoonheid prijs geven. Living In The Night is me hierdoor in korte tijd zeer dierbaar geworden en is nog lang niet gestopt met groeien.
Het knappe is dat Dan Hair muziek maakt die bijzonder lekker in het gehoor ligt, maar op hetzelfde moment vol zit met onverwachte uitstapjes en verrassende wendingen. Het maakt van Living In The Night een plaat die in brede kring aandacht verdient en vervolgens respect zal afdwingen.
Daan van Haren heeft in de kleine uurtjes een aantal bijzondere songs in elkaar geknutseld en het zijn songs die betoveren, benevelen en imponeren. Heel veel aandacht krijgt het debuut van Dan Hair nog niet, maar dit is nu precies zo’n plaat waarvoor blogs als deze bestaan. Ga dit zeker horen.

Erwin Zijleman

Je kunt Living In The Night hier kopen:


woensdag 16 augustus 2017

Elvis is dead for 40 years

Who remembers where he was when he heard the news that Elvis had died?

I do. I was having lunch on a farm called Meroo outside of Mudgee in New South Wales. Having started on the sheep shearing at 06.00 on a cold, crisp morning that soon turned into a warm, winter's day. My role in the whole was to clean the wool after a man called Clive had shorn a sheep in a matter of minutes. All the shit, prickly stuff and what ever else got caught in the fleece that did not belong there had to be taken off. I did that for days on end. At 12.00 we set out to lunch at the farm, walking from the shack in a paddock on the other side of the dirt road. An Australian phenomena showed itself when we walked. As soon as we stepped put of the shade of the shack, a swarm of flies flew up to settle on the backs of the persons in front of me (so undoubtedly on my own as well). They travelled along right until the moment we reached the shade of the house and disappeared as mysteriously as they appeared. How many flies cover the earth of Australia?, is a question I can't even fathom to answer.

Over lunch the radio was turned on for the news. With one reason only: the wool prices in the different towns around the farm. Where best to bring it to at the end of the day? It was at this news bulletin that I heard Elvis had died, which was a shock. The date was August 17. It was years later that I found out that his official date of his demise was 16 August.

Yes, the man was much older than I am, but with 42 not at an age he is supposed to die. In fact he could have been alive today at the age of 82 and record another comeback album with Rick Rubin or some such. Even be touring.

All this was not to be. Elvis is dead today for 40 years.

Who was Elvis to me? Somebody from an era that I wasn't around. The first song I remember is the classic 'In The Ghetto', followed by the monumental 'Suspicious Minds', two hits from 1969. In the 70s I got to know his oldest songs better and his latest hits.

No matter what, I never truly became an Elvis fan. Despite the fact that I like to play some of his old rock and roll hits in the cover band I play(ed) in, it is not something that I play at home. Coincidentally I heard 'A Little Less Conversation A Little More Action' in the Junkie XL remix this morning, which triggered this post. Tom Holkenborg gave an obscure, mediocre Elvis song the boost it needed, giving him his last #1 hit song. At the time I liked this version a lot and found out that I still do.

What I do hear in the old rock and roll songs, is the energy Elvis and his band managed to capture on record. What I hear truly is what I am meant to hear and can imagine how exciting it must have sounded at the time. Something new was happening that caught the youth of America and beyond by the throat to not let go. In some of his later songs, the post 1968, recordings I recognise the class with which Elvis was able to surround himself. Whether it was in a song like 'Burning Love', 'Way Down' or 'Guitar Man', it all holds something worthwhile.

Elvis Presley in the end is a tragic figure. Someone who became more famous than was good for him. Perhaps he just was not smart enough to deal in a sensible way with his fame and riches. I don't know, these are just observations from far off. Fact is, that he leaves behind a legacy which will keep him famous and well-known for eternity. And forever connected with work on a sheep farm in a far off country in my individual case.


dinsdag 15 augustus 2017

U2, The Joshua Tree Tour 2017. Amsterdam ArenA, 31 juli 2017

Foto: HareD
Door de vakanties komt dit verslag wat later dan de bedoeling was op de site. Toch nemen we jullie graag nog even mee terug naar de laatste dag van juli als U2 voor de tweede maal het podium bestijgt in Amsterdam.

Er is al veel geschreven over de U2 concerten in Amsterdam, veel ook dat aansluit bij mijn beleving tijdens het tweede concert, op zondag. Absoluut waanzinnig was de combinatie van de prachtige en indrukwekkende films en projecties van Anton Corbijn, in combinatie met een concert dat stond als een huis. Dat was niet alleen leuk, iedereen, inclusief ikzelf, stond wel heel vaak en veel met de smartphone te filmen of te fotograferen. Af en toe kon je vanaf het veld het podium niet zien door de omhooggehouden camera’s.

Alle nummers van The Joshua Tree, het album dat 30 jaar geleden uitkwam en nu centraal stond tijdens deze concerten en in zijn geheel en op volgorde werd gespeeld, zijn de moeite van een live performance waard. Zeker ook Red Hill Mining Town, over de Engelse mijnstakingen van de jaren tachtig, dat nooit eerder live werd gespeeld. Prachtig om te horen, wel jammer dat de uitvoering eigenlijk net iets minder indringend was dan op de CD. Maar toch, een pareltje.

Foto: HareD
Persoonlijk was ik ontroerd door het spelen van A Sort of Homecoming, een van mijn favoriete U2 nummers, van het album The Unforgettable Fire. Mooi gezongen, zo heerlijk.

Ook wel waar was de licht kritische opmerking dat het allemaal redelijk routineus verliep, het dak ging er bij band en publiek slechts zelden helemaal af. Memorabele uitzondering was echter het allerlaatste nummer, I Will Follow. Dit was destijds, in 1980, de doorbraakhit voor U2, met Nederland als voorloper. Dat heeft Bono wel meer gezegd tijdens concerten in Nederland (het was mijn zesde U2 concert in totaal, waarvan vijf in Nederland). Ook nu speelden zij het weer, dit keer als afsluiter van het concert. Maar het leuke was dat Bono improviseerde. Het leek erop dat ze eerst nog een keer het podium af zouden gaan, want Larry was al achter de drumkit vandaan gelopen en Adam en The Edge hadden hun gitaren al afgedaan.  Maar Bono sprak eerst met Larry en Adam en daarna met The Edge. Ze pakten hun instrumenten weer en speelden I Will Follow, waarbij werkelijk iedereen aan het springen en juichen was.

Foto: HareD


maandag 14 augustus 2017

Until. Hope Sandoval And The Warm Inventions

Toen Mazzy Star er na het geweldige Among My Swan uit 1996 de brui aan gaf, vond zangeres Hope Sandoval in voormalig My Bloody Valentine drummer Colm O'Ciosoig, die al sinds het briljante Loveless uit 1991 op de bank zat, een muzikale medestander.
Als Hope Sandoval And The Warm Inventions maakten ze met  Bavarian Fruit Bread uit 20001 en Through The Devil Softly uit 2009 twee uitstekende platen, die het gemis van de twee legendarische bands uit de jaren 90 voor mij voor een belangrijk deel verzachtte.
In 2013 keerden zowel Mazzy Star als My Bloody Valentine terug met een prima plaat en leek de rol van het project van Hope Sandoval en Colm O'Ciosoig uitgespeeld, maar gisteren verscheen er toch weer een nieuwe plaat van Hope Sandoval And The Warm Inventions.
Ik ben er persoonlijk heel blij mee, want ik vond de twee platen van het soloproject van Hope Sandoval beter dan de terugkeer van Mazzy Star (en die van My Bloody Valentine) en ook Until The Hunter laat weer prachtig horen dat er leven is na of naast Mazzy Star.
Op Until The Hunter kiezen Hope Sandoval, Colm Ó Cíosóig en de hen omringende muzikanten voor een prachtig ingetogen geluid. Het is een geluid waarin de nog altijd prachtige stem van Hope Sandoval het best tot zijn recht komt. Het is een stem die in de loop der jaren alleen maar beter is geworden en inmiddels veel meer kan dan heerlijk zwoel klinken.
Waar Mazzy Star en My Bloody Valentine voor een deel vertrouwden op gruizige gitaren is de instrumentatie op Until The Hunter ingetogen, warm en stemmig. Met name de gitaarlijnen zijn van een betoverende schoonheid en kronkelen prachtig om de warmbloedige vocalen van Hope Sandoval heen.
De meeste songs op de plaat kiezen bedwelming als wapen en citeren nadrukkelijk uit de zweverige archieven van de psychedelica, maar Hope Sandoval en haar collega muzikanten schuwen op Until The Hunter ook het experiment niet en kleuren bovendien meerdere keren buiten de lijntjes van het vertrouwde geluid. Het zeker niet onaardige duet met Kurt Vile laat horen dat de stem van Hope Sandoval ook in een wat meer rootsy klankentapijt uitstekend gedijt en zo zijn er op Until The Hunter nog wel meer uitstapjes die naar meer smaken.
Hope Sandoval And The Warm Inventions maken ook op hun derde plaat weer muziek die het uitstekend doet in de herfst en winter, maar de schoonheid van deze plaat zal zeker niet verbleken wanneer de zon schijnt en de temperatuur naar zomerse waarden klimt.
Het soloproject van Hope Sandoval en Colm O'Ciosoig was in eerste instantie misschien vooral een doekje voor het bloeden, maar met deze derde plaat hebben de twee het niveau van de voormalige en op papier nog steeds actieve broodheren op zijn minst geëvenaard. Het levert een plaat op die ik persoonlijk schaar onder de mooiste van het hele bijzondere muziekjaar 2016.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Let Me Get There':


zondag 13 augustus 2017

Ouï. Camille

De Franse singer-songwriter (en actrice) Camille (Dalmais) begon haar muzikale carrière als ‘zuchtmeisje’ in de succesvolle Franse band Nouvelle Vague (die met speels gemak new wave klassiekers transformeerde in zwoele Franse pop met een vleugje Bossa Nova), maar maakt sinds het begin van het huidige millennium buitengewoon fascinerende soloplaten.
Sinds het bijzondere, zeer veelzijdige en deels Engelstalige Ilo Veyou uit 2011, hebben we het moeten doen met een aardige live-plaat (Ilo Lympia), maar vorige week lag er bijna uit het niets gelukkig weer eens een nieuwe plaat van de uit Parijs afkomstige singer-songwriter op de mat.
Waar de vorige platen van de Française alle kanten op schoten, heeft Camille dit keer een wat eenvormige plaat gemaakt. Ouï is bovendien een plaat die net wat minder lijkt te experimenteren dan we van Camille gewend zijn. Een ieder die nu denkt dat Camille dit keer op de proppen komt met zwoele en verleidelijke maar monotone Franse kauwgomballenpop, komt echter bedrogen uit.
Camille gebruikt voor alle songs op Ouï een vergelijkbaar recept, maar het is zeker geen alledaags recept. Waar de Française in het verleden nog wel eens uitpakte met een volle en uitbundige instrumentatie, moet Ouï het doen met uiterst spaarzaam ingezette en wat kille synths en over het algemeen genomen sobere percussie. Hier en daar vliegt de instrumentatie wat uit de bocht en eenmaal flirt Camille zelfs met funky dance, maar in de meeste tracks kiest Camille voor een behoorlijk ingetogen geluid.
De instrumentatie is sober en kaal, maar Ouï is desondanks een vol klinkende plaat. Camille vult de lege ruimte makkelijk met haar mooie en warme stem, maar heeft ook nog uit meerdere lagen bestaande koortjes toegevoegd.
Het levert een verre van alledaags geluid op en het is een geluid dat zeker niet iedereen zal kunnen waarderen, wat ook wel blijkt uit flink wat minder positieve recensies van de nieuwe plaat van de Franse lieveling van de critici. Zelf was ik ook niet direct overtuigd van de kwaliteiten van het voornamelijk Franstalige Ouï (alleen de protestsong Seeds is Engelstalig), maar Ouï heeft me langzaam maar zeker voor zich gewonnen.
De sobere synths op de plaat en de subtiele percussie vervliegen bij eerste beluistering vrij makkelijk, maar hebben na enige gewenning een bezwerend of zelfs hypnotiserend effect. Hetzelfde geldt voor de mooie en uiteindelijk toch ook weer verleidelijke vocalen van Camille, die al haar songs voorziet van een bijzonder keurmerk, maar af en toe ook op meer conventionele wijze de sterren van de hemel zingt. De koortjes vind ik af en toe wel wat over the top, maar dat is een kwestie van smaak. Bovendien voorzien ze Ouï van dynamiek, die zeker welkom is op de verder vrij sobere plaat.
Camille heeft al met al weer een bijzonder klinkende plaat aan haar zo mooie oeuvre toegevoegd. Het is een plaat waaraan je moet wennen, maar dat geldt voor alle platen van de Française.  Wanneer je eenmaal gewend bent aan het nieuwe geluid van Camille openbaart zich al snel een sprookjesachtig muzikaal landschap. Kom bij Camille niet om de zoete sprookjes met de gelukkige afloop, maar verwacht alle kanten op geslingerd te worden, precies zoals de muzikante uit Parijs dat al zo mooi en avontuurlijk deed op haar vorige platen. Het duurde even, maar ook Ouï is voor mij inmiddels weer een plaat om te koesteren.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Fontaine De Lait':


zaterdag 12 augustus 2017

VINE. Jen Gloeckner

“Weird and wonderful”, zo omschrijft The Irish Times de nieuwe plaat van de Amerikaanse muzikante Jen Gloeckner.
Deze Jen Gloeckner is voor mij een grote onbekende, maar VINE komt hier inmiddels al enige tijd uit de speakers en is een plaat die ik steeds mooier en interessanter vind.
Speurwerk leert dat Jen Gloeckner opgroeide in Dubuque, Iowa, en nog steeds werkt vanuit deze plaats aan de oevers van de Mississippi. Ze heeft inmiddels drie platen op haar naam staan, maar de vorige twee heb ik gemist.
VINE is de opvolger van het in 2010 verschenen Mouth Of Mars en werd bij Jen Gloeckner thuis in Dubuque, Iowa, opgenomen. Verwacht echter geen ingetogen luisterliedjes, want VINE van Jen Gloeckner is een opvallend groots klinkende plaat.
In muzikaal opzicht heeft de nieuwe plaat van de Amerikaanse singer-songwriter raakvlakken met de muziek van Massive Attack, Portishead, de Twin Peaks soundtrack en zelfs Enya. VINE valt op door een vol klinkende instrumentatie vol invloeden uit de triphop, dreampop, ambient en new age. Het is muziek die aanmoedigt tot wegdromen, waarna Jen Gloeckner je meeneemt op een fascinerende reis langs wonderschone maar soms ook spookachtige landschappen.
Overdaad ligt op de loer bij een instrumentatie als die op VINE, maar Jen Gloeckner vliegt nergens uit de bocht. De muziek op de nieuwe plaat van Jen Gloeckner is vaak groots en meeslepend, maar neemt ook met grote regelmaat gas terug. Het ene moment verleidt de plaat met subtiliteit, bijvoorbeeld in de fraaie gitaarlijnen, de stemmige pianopartijen, de fraaie strijkers of het bijzondere fluitspel. Hiertegenover staan groots klinkende passages met zwaar aangezette drums, breed uitwaaiende of uit jankende gitaren en een fraai en vol elektronisch en atmosferisch klankentapijt, maar van overdaad is nergens sprake.
VINE is een plaat vol dromerige, zweverige en vaak bezwerende klanken, maar Jen Gloeckner kan new age achtige of psychedelische geluidstapijten zomaar verruilen voor aangenaam klinkende popliedjes, die heel af en toe wel wat denken aan die van Lana del Rey.
In muzikaal opzicht is VINE een buitengewoon fascinerende plaat, maar ook in vocaal opzicht raakt Jen Gloeckner de juiste snaar. De Amerikaanse singer-songwriter kan heerlijk soulvol klinken, kan prachtig fluisteren, maar kan de volle klanken op de plaat ook aanvallen met krachtige vocalen.
VINE is een plaat die je een paar keer moet horen voor je er een oordeel over velt. Bij eerste beluistering vond ik het intrigerend maar ook overweldigend en veelomvattend. Naarmate ik VINE vaker hoorde begonnen alle mooie details in de muziek van Jen Gloeckner echter op te vallen.
VINE is een plaat die bestaat uit vele lagen en in alle lagen is heel veel moois verstopt. Het is knap hoe Jen Gloeckner zeer verschillende invloeden weet te verbinden en het is misschien nog wel knapper hoe de Amerikaanse muzikante stevig experimenteert, maar toch ook muziek maakt die zich uiteindelijk makkelijk opdringt.
Op VINE gebeurt soms zoveel dat het je soms duizelt, maar eenmaal gewend aan het betoverende geluid op de plaat valt alles op zijn plek. Ik lees in Nederland tot dusver helemaal niets over VINE van Jen Gloeckner, maar deze plaat verdient echt alle aandacht.

Erwin Zijleman

Je kunt hier naar VINE luisteren en het album kopen:


vrijdag 11 augustus 2017

A Scanner Darkly, Original Soundtrack by Graham Reynolds

Recently a few movie scores were dropped into my digital mailbox. Now I have never been one for soundtracks. Usually music passes me by during a movie, being focused on the pictures and text in front of me. Some pieces of soundtrack are inescapable, like the weird music by Angelo Badalamenti for 'Twin Peaks' and Ennio Morricone's music in 'Once Upon A Time In The West'. Other moments are when "real" songs come by and recognition kicks in. So the number of soundtracks in my collection is one by Bill Wyman, only because he was a Rolling Stone at the time and the one I already mentioned. That may be it, one or two musicals excluded.

Now A Scanner Darkly. What does this music mean without the picture? Nothing. So the music has to stand its own ground. Also nothing in the music I'm hearing leads me to the thought that I ought to go and see it. I strongly doubt it even will make cinema's here.

Let me change my tack here. I just found that the film is from 2006, so no, I haven't seen it or heard of it. The film was produced by Richard Linklater and featured Keanu Reeves and Robert Downey Jr. among others. It sounds like a movie for sci-fi and drug aficionados.

Graham Reynolds is a revered musician, who plays jazz in a trio, but also is the composer of symphonies and operas. This is not surprising hearing this soundtrack. Very different sounds, compositions and moods come by. From a string composition to combinations of instruments like violins with xylophone as a lead instrument. Modern soundscapes come by with 'Twin Peaks' like lead guitars and mystery in all the way the music is treated with effects. As if time goes backwards instead. The twangy surf guitar followed by a saxophone will be underneath a funny part, without much text.

The fact that I have listened to this soundtrack a few times shows that it is listenable as a independent piece. Then I am ignoring my need to have melodies to sing along to, the kind of interactions with songs that step up and kick me in the face. On this soundtrack nearly all is in the background, subdued, as it can not take too much away from what is happening on the screen. The moment I start listening to music in a theatre, something has gone wrong horribly with the movie. So many of the compositions on this album just go by. The others that are somewhat louder undoubtedly will be a sequence under a chase or something rather exciting. Others are just sounds. Meant to be subjected to pictures and don't really have a right as an existence on their own.

So, do sountracks and I go together? No, not really. It was fun to try it out for once and A Scanner Darkly has its moments, but I'm simply a song man.


donderdag 10 augustus 2017

In Between. The Feelies

De uit Hoboken, New Jersey, afkomstige band The Feelies debuteerde in de lente van 1980 met het volstrekt briljante Crazy Rhythms.
Het was een plaat die het beste van de muziek van The Velvet Underground en Talking Heads leek te verenigen en imponeerde met stekelige gitaarsongs, een vleugje van het ongrijpbare van Jonathan Richman en (natuurlijk) krankzinnige ritmes.
Het was helaas ook een plaat die vooral door de critici de hemel in werd geprezen, maar niet werd opgepikt door een breed publiek.
The Feelies maakten gedurende de jaren 80 nog twee platen en aan het begin van de jaren 90 ook nog een, maar deze waren niet zo indrukwekkend als Crazy Rhythms (maar nog altijd de moeite waard) en trokken nog minder aandacht. In de jaren die volgden groeide Crazy Rhythms echter uit tot een nauwelijks verkrijgbare klassieker, waarvoor steeds hogere bedragen moesten worden betaald (ik telde er zelf ooit 80 dollar voor neer).
Toen The Feelies in 2011 weer opdoken met het sterke Here Before, was het briljante debuut van de band gelukkig weer gewoon verkrijgbaar en was ook het andere werk van de band te beluisteren via de streaming media. Hierop dook vorige week ook In Between op; het eerste levensteken van The Feelies in een jaar of zes.
De plaat begint een knisperend kampvuur, fluitende vogels en sjirpende krekels. Het is een voorteken van hetgeen dat komen gaat, want de gitaarmuziek van The Feelies is op In Between wat minder stekelig dan we van de band gewend zijn. Op In Between domineren akoestische gitaren, lome vocalen en zonnig klinkende songs. Dat ligt direct bijzonder lekker in het gehoor, maar van The Feelies verwacht je net wat meer.
Dat meer krijg je ook, want onder de warme deken van akoestische gitaren zit ook dit keer het zo bijzondere geluid van The Feelies verstopt. Gitaristen Glenn Mercer en Bill Million draaien ook dit keer hun repeterende gitaarloopjes op bijna onnavolgbare wijze in elkaar en waar het er in eerste instantie op lijkt dat In Between grossiert in zonnige klanken, hoor je bij herhaalde beluistering toch ook weer het stekelige dat alle platen van The Feelies typeert.
In Between is meer laid-back dan Crazy Rhythms en lijkt de invloeden van Talking Heads dit keer te hebben verruild voor invloeden van R.E.M, maar invloeden van The Velvet Underground zijn daarentegen gebleven, zeker wanneer het stekelige het warme en zonnige even overheerst.
Crazy Rhytms is uiteindelijk een baanbrekende en uiteindelijk ook invloedrijke plaat gebleken, maar ook ruim 35 jaar later maken The Feelies nog muziek die veel interessanter is dan die van de meeste andere gitaarbands. In Between begint misschien als kampvuurplaat, maar is uiteindelijk een plaat waarop The Feelies bijna net zoveel indruk maken als op hun onvolprezen debuut uit 1980.

Erwin Zijleman

Je kunt hier naar 'In Between' luisteren:


woensdag 9 augustus 2017

Gilded. Jade Jackson

Jade Jackson groeit op in Santa Margarita; een klein dorp zonder al te veel vertier in California. Volgens de overlevering moest ze het thuis doen zonder computer en tv, waardoor ze was aangewezen op de goed gevulde en opvallend gevarieerde platenkast van haar ouders, waarin traditionele country werd geflankeerd door Britse punk en new wave.
Jade Jackson stond op haar 13e voor het eerst op het podium als muzikant en had op haar achttiende een collectie songs waarop menig ervaren singer-songwriter jaloers zal zijn.
Ze werd uiteindelijk ontdekt door de voorman van de punkband Social Distortion, die de jonge Jade Jackson meenam als support act en uiteindelijk ook haar debuut zou produceren. Dat debuut van de inmiddels 24 jaar oude Jade Jackson is deze week verschenen en is als je het mij vraagt een sensationeel debuut geworden.
Gilded werd zoals gezegd geproduceerd door Mike Ness van Social Distortion, maar is ver verwijderd van de muziek die de man normaal gesproken maakt. Jade Jackson heeft immers een onvervalste rootsplaat afgeleverd en wat is het een goede rootsplaat.
De hand van Mike Ness beperkt zich tot een hier en daar net wat steviger geluid en incidenteel een punky attitude, waardoor het debuut van Jade Jackson wel wat doet denken aan de platen van Lucinda Williams of aan de rauwere uitspatting van Allison Moorer (The Duel). Gilded bevat echter ook volop meer ingetogen songs.

Rootsmuziek slaat de klok op Gilded en het is rootsmuziek die opvalt door heerlijke gitaren en prachtige bijdragen van onder andere de viool en de pedal steel. Voor het pedal steel werk tekent de gelouterde virtuoos Greg Leisz, terwijl voor de vioolbijdragen Sara Watkins werd aangetrokken.
Het zegt iets over het vertrouwen dat de platenmaatschappij heeft in Jade Jackson. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, want de jonge singer-songwriter uit California straalt enorm veel zelfvertrouwen uit. Dat hoor je in haar songs, die volwassener klinken dan je van een 24-jarige verwacht en dat hoor je in haar stem, die verrassend veel emotie en doorleving laat horen en ook nog eens buiten de lijntjes durft te kleuren.
Wanneer dan ook de instrumentatie nog eens beter en net wat gedurfder klinkt dan op de gemiddelde rootsplaat, durf ik wel te voorspellen dat de platenmaatschappij met Gilded van Jade Jackson goud in handen heeft.

Dat is leuk voor de kassa, maar ook in artistiek opzicht is het debuut van Jade Jackson een hele interessante plaat. Jade Jackson stapt op Gilded op gloedvolle en gedreven wijze door het landschap van de Amerikaanse rootsmuziek en kan zowel uit de voeten in meer traditioneel aandoende countrymuziek als in de muziek die sinds de jaren 90 alt-country wordt genoemd.
Ook in vocaal opzicht maakt Jade Jackson indruk met een eigen geluid, dat duidelijk anders klinkt dan dat van al haar leeftijdsgenoten in Nashville. De jonge singer-songwriter beschikt over een expressief stemgeluid, dat zich stevig opdringt en ook makkelijk bruggen slaat richting pop en rock.
Uiteindelijk overheerst echter de Amerikaanse rootsmuziek, dat met Jade Jackson een bijzonder getalenteerde aanwinst in huis heeft. Een van de memorabele debuten van 2017, let maar op.

Erwin Zijleman

Je kunt hier naar Gilded luisteren en het album kopen:


dinsdag 8 augustus 2017

Life. Love. Flesh. Blood. Imelda May

Ik had tot dusver niet zo heel veel met de platen van de Ierse singer-songwriter Imelda May.
De muzikante uit Dublin imponeerde op haar tot dusver verschenen platen absoluut met haar soulvolle strot, maar in muzikaal opzicht vond ik het, mede dankzij haar zwak voor 80s new wave en rockabilly, allemaal net wat te lichtvoetig of te pompeus.
Er was helaas een liefdesbreuk voor nodig om Imelda May in een andere richting te bewegen. Het einde van haar huwelijk heeft Imelda May geïnspireerd tot een heuse breakup plaat en wie kan deze mooier produceren dan de gelouterde T-Bone Burnett?
De Amerikaanse topproducer heeft de nieuwe plaat van Imelda May prachtig ingekleurd en heeft de Ierse singer-songwriter een andere plaat laten maken dan we van haar gewend zijn.
Voor de fraaie inkleuring van Life. Love. Flesh. Blood kon T-Bone Burnett uiteraard een beroep doen op muzikanten die het liefdesverdriet van Imelda May op zeer doeltreffende wijze uit hun instrumenten kunnen laten komen.
Het gitaarwerk van topgitaristen als Marc Ribot en T-Bone Burnett, de piano van Patrick Warren, het orgel van Carl Wheeler en de drums van Jay Bellerose zijn zoals altijd prachtig en leggen een bijzonder fraaie basis waarop Imelda May kan schitteren.
Dat schitteren laat ze overigens ook nog over aan Jools Holland die los mag gaan op zijn piano en voor Jeff Beck, die tekent voor het meest indrukwekkende gitaarspel op de plaat.
Imelda May was op haar vorige platen niet vies van bombast, maar manifesteert zich op Life. Love. Flesh. Blood als een crooner van formaat. Het einde van haar huwelijk is haar overduidelijk niet in de koude kleren gaan zitten. In veel van de teksten staan liefdesverdriet en hartzeer centraal en zingt Imelda May met flink wat emotie en gevoel. Dat doet ze in een aantal tracks opvallend ingetogen, maar Imelda May gaat ook een paar keer helemaal los.De stem van de Ierse singer-songwriter doet nog altijd wat denken aan die van Chrissie Hynde, maar is soulvoller en veel krachtiger.
Life. Love. Flesh. Blood staat vol met aansprekende songs en het zijn songs die vol passie worden vertolkt. Dat laatste is uitsluitend de verdienste van Imelda May zelf, maar zonder T-Bone Burnett was Life. Love. Flesh. Blood nooit zo’n bijzondere plaat geworden.
De Amerikaanse producer heeft de plaat voorzien van een traditioneel aandoend rootsgeluid dat beelden van duistere en broeierige nachtclubs aan de oevers van de Mississippi op het netvlies tovert. Imelda May is in deze nachtclubs de zangeres en zingt al het leed dat haar is overkomen op indrukwekkende wijze van zich af.
Op hetzelfde moment heeft T-Bone Burnett hier en daar ook een randje Phil Spector en een randje Motown toegevoegd aan de plaat, wat Life. Love. Flesh. Blood voorziet van veel dynamiek, wat weer prachtig past bij alle dynamiek in de stem van de Ierse singer-songwriter.
Ik had zoals gezegd tot dusver niet zo heel veel met de platen van Imelda May, maar Life. Love. Flesh. Blood is in alle opzichten een prachtplaat.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar songs van het album:


maandag 7 augustus 2017

Kidal. Tamikrest

Het zijn mooie tijden voor de liefhebbers van de Noord-Afrikaanse woestijnrock, want een paar weken na de release van de nieuwe plaat van Tinariwen, duikt ook Tamikrest weer op met een nieuwe plaat.
Tamikrest stond voor mij altijd wat in de schaduw van Tinariwen, maar met Chatma leverde de vanuit Mali opererende band in 2013 een plaat af die wat mij betreft moet worden geschaard onder het beste dat de woestijnrock tot dusver heeft voortgebracht.
Op haar nieuwe plaat eert Tamikrest haar historische thuisbasis; Kidal.
Kidal is een plaats in Noord-Mali en ligt midden in de Zuidelijke Sahara. Het was in het verleden één van de belangrijke culturele, commerciële en strategische centra van de Toeareg, maar momenteel is het vooral een broeinest van moslim extremisme. Kidal is ook de plek waar Tamikrest ooit werd geformeerd, wat het eerbetoon aan de voormalige thuisbasis van de band voorziet van nog wat extra emotionele lading.
In muzikaal opzicht borduurt het in Bamako opgenomen Kidal voort op zijn voorganger. In de bakermat van de Mali blues werd de band bijgestaan door producer Mark Mulholland en David Odlum (die in het verleden verantwoordelijk was voor de mix van een aantal platen van Tinariwen). De Schot en de Ier hebben Kidal voorzien van een fantastisch klinkend geluid, maar verder is Tamikrest gelukkig vooral zichzelf gebleven.
Ook op Kidal staat het zo kenmerkende gitaargeluid uit de Noord-Afrikaanse woestijnrock centraal. Het is bluesy gitaarspel vol Afrikaanse invloeden dat zich op ingenieuze wijze door de bezwerende ritmes op de plaat heen slingert.
Net als op Chatma kiest Tamikrest ook op Kidal weer vooral voor zich langzaam voortslepende songs. Het zijn songs waarin de gitaren zorgen voor de spanning, terwijl de lome ritmes en de soms bijna hypnotiserende vocalen zorgen voor de bezwering.
Waar gitaarsolo’s in de westerse rockmuziek bijna altijd garant staan voor spierballenvertoon, zijn de gitaristen van Tamikrest meesters in het creëren van heerlijke dromerige en vaak wat psychedelisch aandoende gitaartapijten vol herhaling.
Vergeleken met de vorige platen van Tamikrest zijn de vrouwenvocalen vrijwel volledig naar de achtergrond gedrongen, wat ik persoonlijk jammer vind. Tamikrest kruipt hierdoor wat dichter tegen Tinariwen aan, maar doet al lang niet meer onder voor de voormalige grote broer.
Het is bijzonder hoe onze, of in ieder geval mijn westerse oren gewend zijn geraakt aan de muziek uit de Noord-Afrikaanse woestijn. Wat ik een jaar of 15 geleden nog bijzonder exotisch vond klinken en wat toen bovendien nadrukkelijk tegen de haren instreek, voorziet de hectiek van onze samenleving nu onmiddellijk van de broodnodige rust. Het is de rust die Tamikrest uiteindelijk weer hoopt te vinden in haar thuisbasis Kidal, maar dat zal helaas nog wel wat tijd gaan vragen.
Tamikrest imponeerde ruim drieënhalf jaar geleden met het bijzonder fraaie Chatma en levert nu met Kidal een plaat af die de status van de band bevestigd. Met Kidal uit de speakers en de ogen dicht ben je even in Kidal, waar het vandaag onbewolkt is en de temperatuur oploopt richting een graad of 40 (Celsius). Rustig aan dus en genieten maar.

Erwin Zijleman

Je kunt Kidal hier beluisteren en kopen:


zondag 6 augustus 2017

Pleasure. Feist

De Canadese singer-songwriter Leslie Feist leek tien jaar geleden, op het in commercieel opzicht zeer geslaagde The Reminder, nog te kiezen voor de honingzoete en hitgevoelige pop, maar koos op het na een stilte van vier jaar verschenen Metals gelukkig weer voor een wat avontuurlijker geluid, al waren haar lieflijke popliedjes bij de juiste dosering ook niet te versmaden.
Voor opvolger Pleasure heeft Leslie Feist bijna zes jaar de tijd genomen. Het levert haar meest avontuurlijke plaat tot dusver af en het is een plaat die aansluit bij de avontuurlijke bands uit de Toronto scene (onder wie het geweldige Broken Social Scene) waarin ze ooit op jonge leeftijd opdook.
Feist betoverde tien jaar geleden misschien nog met lekker in het gehoor liggende popliedjes met een flinke suikerlaag, maar kiest nu voor een betrekkelijk kaal en rauw geluid en behoorlijk ingetogen en soms zelfs bijna verstilde songs.
De instrumentatie op Pleasure mag best kaal worden genoemd. Zeker in de eerste tracks staan eenvoudige en opvallend rauw klinkende gitaarakkoorden centraal. Het zijn soms wat bluesy aandoende gitaarakkoorden, die bij mij vooral associaties oproepen met de eerste twee platen van PJ Harvey.
De rauwe en vaak eenvoudige akkoorden staan lijnrecht tegenover de warme, soms in meerdere lagen opgenomen vocalen van Feist, wat een fraai contrast oplevert. Voor de verdere inkleuring wordt hier en daar wat sprookjesachtige elektronica of soms wat basale percussie ingezet, maar veel is het niet, buiten de enkele keer dat een compleet koor opduikt of Jarvis Cocker een spoken word bijdrage levert.
Door het gitaarwerk had ik onmiddellijk associaties met de eerste albums van PJ Harvey, maar ook de songs en de vocalen van Feist doen op Pleasure meer dan eens denken aan de vroege platen van de Britse muzikante.
Waar de zoete en kleurrijke popliedjes van Leslie Feist zich in het verleden snel en genadeloos opdrongen, is Pleasure een plaat die tijd vraagt. Op het eerste gehoor is het een wat rommelig klinkende plaat vol songs die flink tegen de haren instrijken en zeker niet direct blijven hangen.
Ik denk dan ook dat veel liefhebbers van het oudere werk van Feist teleurgesteld zullen afhalen, maar ik ben zelf, zeker na enige gewenning, behoorlijk onder de indruk van de nieuwe plaat van de Canadese singer-songwriter.
Zeker bij beluistering met de koptelefoon vallen naast de rauwe gitaaruithalen en de mooie vocalen ook de nodige details op en verder blijken de nieuwe songs van Feist te groeien wanneer je Pleasure vaker hoort. Feist produceerde het album samen met de al even geheimzinnige Mocky en de Franse producer Renaud Letang, die flink buiten de lijntjes mogen kleuren, wat pas na enige gewenning effect sorteert.
Waar bij eerste beluistering vooral de wat rauwe en rommelige klanken (en zelfs een sample van metal band Mastodon) het meest in het oor springen, hoor je bij herhaalde beluistering toch ook voldoende van de intieme folkliedjes waarmee Leslie Feist ooit opdook. Zo zacht en zoet als vroeger zijn ze niet, maar boeiend is de nieuwe plaat  van Feist absoluut.
Pleasure is een plaat die respect afdwingt vanwege de keuze voor een bijzonder nieuw en wat tegendraads eigen geluid, maar het blijkt al snel ook een plaat vol mooie en eigenzinnige popliedjes. Leslie Feist is lang weggeweest, maar maakt nog altijd muziek die er toe doet. Sterker nog, Pleasure is misschien wel haar beste plaat tot dusver, al zal het in de meeste gevallen even duren voor je er zo over denkt.

Erwin Zijleman

Je kunt hier op Soundcloud luisteren naar Pleasure:


zaterdag 5 augustus 2017

A Kind Revolution. Paul Weller

Het is een indrukwekkend en fascinerend oeuvre dat Paul Weller op zijn naam heeft staan.
De Brit maakte zeven baanbrekende platen met The Jam (waaronder toch zeker vier klassiekers), minstens drie hele goede platen met The Style Council en een dozijn soloplaten.
Tussen zijn twaalf soloplaten zitten maar heel weinig zwakke platen en inmiddels ook een aantal klassiekers, waardoor Paul Weller absoluut gerekend moet worden tot de grootheden uit de geschiedenis van de Britse popmuziek.
De afgelopen jaren is de Brit misschien iets minder productief dan in zijn jongere jaren (Paul Weller is inmiddels 59) maar het zijn nog altijd platen van hoog niveau.
Zo imponeerde Paul Weller in 2012 met het behoorlijk stevige en venijnige Sonik Kicks, terwijl hij op het twee jaar geleden verschenen Saturn’s Pattern weer wat meer opschoof richting zijn vroegere solowerk.
A Kind Revolution is, als ik goed geteld heb, de dertiende soloplaat van Paul Weller en het is weer een hele goede. A Kind Revolution ligt in het verlengde van zijn voorganger en is ver verwijderd van het rauwe Sonik Kicks. Toch is het ook weer een andere plaat dan het goed ontvangen Saturn’s Pattern, dat een wat psychedelisch aandoend geluid liet horen.
Op A Kind Revolution laat Paul Weller horen dat hij in meerdere genres uit de voeten kan. De plaat opent met twee tracks die met enige fantasie in het hokje rock passen, maar wanneer in de derde track gas wordt teruggenomen, winnen soul en rhythm & blues verder aan terrein en lijk je af en toe ten luisteren naar een vergeten soulklassieker uit de jaren 70. 

A Kind Revolution is een warme en organisch klinkende plaat, die met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de Britse en zeker ook de Amerikaanse popmuziek en door het rijke oeuvre van Paul Weller zelf heen stapt.
Paul Weller toont zich op zijn nieuwe plaat bijzonder veelzijdig, want naast rock, soul en rhythm & blues, biedt de nieuwe plaat van de Brit ook ruimte aan invloeden uit de jazz, gospel, funk, psychedelica en zelfs Latin. Hiermee zijn we er nog niet, want wanneer tijdgenoot Boy George opduikt voor gastvocalen, zoekt Paul Weller zelfs nadrukkelijk de dansvloer op.
Paul Weller dook ooit op als ‘angry young man’, maar straalt op zijn 59e rust uit. A Kind Revolution is een heerlijk ontspannen plaat en het is een plaat die volstrekt tijdloos klinkt. De wat meer soulvolle ballads of de funky tracks hadden net zo makkelijk uit de jaren 70 kunnen komen, maar wanneer Paul Weller op gloedvolle wijze New York eert of samen met Boy George uitpakt met stuwende elektronische dansmuziek, ben je toch opeens weer in het heden beland.
Paul Weller is de afgelopen jaren alleen maar beter gaan zingen en maakt op A Kind Revolution indruk met zijn soulvolle zang. Ook in muzikaal opzicht is het genieten, want het broeierige en bij vlagen moddervette geluid knalt uit de speakers. De luxe editie van A Kind Revolution laat alle tracks ook nog eens zonder zang horen en ook dat klinkt verrassend goed.
Het moet genoeg zeggen over het vocale en muzikale vuurwerk op de nieuwe plaat van Paul Weller, die nog maar eens een prachtplaat toevoegt aan zijn al zo rijke en imponerende oeuvre.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Woo Sé Mama'